صلصال گیلان

شمالی

salsalgilan — Sat, 25 Jul 2009 09:11:27 GMT

ازتباربارانم
ازحاشیه های سبزشمالی
سادگی درنفسهایم جاریست
ازاتاقم تا دریا،راهی نیست
خاطراتم رابردفترماسه ها،باانگشتانم نوشتم
تاهمه بدانند که من شمالی هستم،عطرشالیزار،توی دستم
باران برخاک میتراود،مست میشوم
شبنم برذهن گیاه میتراود،مست میشوم
من از،زمزمه ی قمری ها،پرازهیجانم
من از،عشق بازی پرستوها،پرازهیجانم
ساده میخوابم،ساده عاشق میشوم وساده میمیرم
چون که من شمالی هستم،عطرشالیزار،توی دستم
من تورادوست دارم،اورادوست دارم،همه رادوست دارم.
مادرم باشکوفه ها رویید
پدرم با مه، سبزشد
معشوقه ام راجنگل زایید
طبیعت خدایم شد
آری من همینم،ساده ی ساده
چون که من شمالی هستم،عطرشالیزارتوی دستم.

قسم

salsalgilan — Sat, 18 Jul 2009 09:02:18 GMT

قسم به چشمات بعد از این جز تو گلی بو نکنم

جز به تو و به خوبیات به هیچ کسی خو نکنم

قسم به اسمت که تو رو تنها نذارم بعد از این

اسم تو رو داد می زنم تا دم دمای آخرین

قطره به قطره خونم و یک جا به نامت می کنم

دلخوشیهای دنیا رو خودم به فالت می کنم

می برمت یک جای دور می شم واست سنگ صبور

برات یه کلبه می سازم پر از یک رنگی پر نور

روح و دل و جون و تنم، نذر نگاهت می کنم

دنیاها رو فدای اون چهره ماهت می کنم

تقدیم به همسر عزیزم

خدا جونم...

salsalgilan — Sun, 05 Apr 2009 12:42:10 GMT

من بنده ی شرم زده و تقصیر کارت را بپذیر

خدا جونم امروز خیلی دلم گرفته ، خودت هم میدونی چرا؟

چون دیگه کمتر سراغتو می گیرم

چون سرگرم هیچ و پوچ دنیا شدم

شاید بگی این بنده هر وقت کم میاره سراغمو می گیره اما باور کن خیلی سردرگم شدم.

خدا جونم کاشکی به قدرت و حکمتت همون راهی که می دونی نزدیکی منو تو هست را پیش روم می ذاشتی.

خودتم می دونی یه بنده درمونده هیچ جایی امن تر از درگاه تو نداره

خیلی وقته که دیگه فهمیدم باید حرف دلمو به خودت بگم.

فهمیدم که شنواتر از تو هیچ کسی نیست.

خدا جونم غم تو دلمو فقط خودت میتونی معنا کنی

نمی دونم این عقل هم دیگه جز توجیه کارهای پوچ و اشتباه هیچ به قول خودت صراط مستقیمی رو برامون روشن نمی کنه

خدایا بدون که این بنده ات تو هیچ کدوم از کارای نادرستش غرضی نداشته.

بدون که می خواد آسمون دلش رو صاف کنه اما به کمک تو نیاز داره.

خدای خوبم همیشه تو شب، تو آسمون تیره و پر ستاره شب برات می نویسم.

اما به همین تاریکی و سیاهی زیبای شب هات قسمت می دم که آسمون دل منو صاف و روشن کنی...

نامه به مادر احمد خرم آبادی

salsalgilan — Sat, 21 Feb 2009 12:30:59 GMT

نامه رفیق احمد خرم آبادی به مادرش

مادر محبوب

سلام

دست پردرد تو را می‌بوسم

برادرانم خوبند؟

راستی مادر جان!

رفیقان عزیزی که زمن می‌پرسند

لطف کن عرض سلامم برسان

پدرم!

آه مادر دیشب

خواب دیدم پدرم بیمار است

روی مهتابی مشرف به حیاط

خفته در بستری و تب‌دار است

روی آن مهتابی

که به هنگام غروبان بهار

فرش می‌گستردی و پدر روی پتو

تکیه به پشتی می‌داد

و تو بر روی سماور

که به یک گوشه‌ی آن می‌جوشید

چای دم می‌کردی

و من و برادر کوچک‌تر

می‌دویدیم پی بازی گرگ‌ام به هوا

گرد آن باغچه‌ی پرگل زیبای قشنگ

آه مادر!

خواب دیدم که غروبی است دل‌انگیز و بهاری

دل‌تنگ

و در آن مهتابی

نیست جز بستر تب کرده‌ی داغ پدرم

و تو در گوشه‌ی تاریک اتاقی غمناک

زانوان را به بغل کرده و می‌نالیدی:

"پسرم،

وای خدا

گشت چه خاکی به سرم"

مادر

به تو سوگند که از بهر تسلای تو نیست

نه فقط خانه‌ی ما غمبار است

و نه تنها پدرم بیمار است

چه بروجرد و لرستان

و چه گیلان و سپاهان

و چه شیراز و چه کرمان

و چه اهواز و خراسان

و چه تبریز و چه تهران

و به هر خطه در این مدخل زندان بزرگی که بود

کشور ایران

صبح غم‌بارتر از تنگ غروب است

غروب از شب تاریک

دل‌آزارتر و کوه و در و دشت

همه تیره و تارند

و چه بسیارند پدرها

زکرد و لر و گیلک

زترک و عرب و فارس زبانی

که زبی‌داد و ستم‌کاری ضحاک زمانه

که به خون‌خواری و خون‌ریزی به ضحاک زده نارو

بسته‌ست زچنگیز مغول دست

و در صحنه‌ی سفاکی و در قتل و جنایت

پاک رکورد همه تاریخ شکسته است

و در عرصه‌ی بدنامی و بی‌شرمی و نامردی و

نامردمی از شرح گذشته است

و ای مادر پیروز

زیادند پدرها

که زداغ پسرانی

که به زحمت و به یک عمر بپرورد جوانان

ولی زآتش رگبار مسلسل تنشان گشته مشبک

ز دق مرده و یا راهی دنیای جنون گشته ویا چون

پدرم در شرف مرگ

به بستر شده بیمار و نزارند

باری ای مادر محبوب

پس از عرض سلام

و از این طول کلام

مطلبی با تو مرا در کار است

مادر از تو گله‌ام بسیار است

مطلب این است که دیروز نگهبان

در سلول مرا باز نمود

و زپایم به عطوفت

غل و زنجیر گشود

و مرا برد به زندان

به اتاقی که در آن دژخیم است

هان

نگوئی مادر

که مرا ذره‌ای از این سگ زنجیری زندان بیم است

باری

آن مردک دژخیم که از پنجره می‌دید

زجا جست و دوید

تا به بیرون اتاقی که در آن بود به استقبالم

و در این طول زمان

داد چندین سلام

و به تملق پس هر بار پیاپی می‌گفت:

"بنده از دیدنتان خوشحالم"

الغرض برد مرا توی اتاق

روی مبلی بنشاند

وه نبودی که ببینی مادر

که چه سان مردک دژخیم

چو سگ‌ها می کرد

چاپلوسی و دم می جنباند

آن قدر لابه و درماندگی و عجز نمود

آن قدر لب به سخت بست و زنو بازگشود

جان من را به لبانم برساند

آخرالامر چنین گفت:

"بسی خوشبختم و به خوشبختی خود می بالم

که شما را زعنایات ملوکانه دهم آگاهی

نامه‌ی مادرتان از شرف عرض گذشت

آریامهر عنایت کردند و شما را به ساواک آوردند

بعد از این پست مهمی به شما بسپارند

شاید از حال به مافوق منت بگمارند

لطفاً این نامه به توشیح مزین سازید

و خود آماده نمائید که

در انجمن آتی ارباب جرائد

به تعریف و به توصیف رموزی که از آن گشته

پدیدار

زماهیت این ملت بیدار

سخن رانده و هر بار

به این جمله تکیه نموده

و جان سخن این جاست

که در سایه‌ی این رهبر هوشیار و تواناست

که در سطح کشاورزی و در صنعت و بهداشت و فرهنگ

و هر چیز که در زندگی خوب توان داشت

چنان گام عجولانه‌ای این ملت نوخاسته

برداشته

که تا آن چه عیان است

ایران به شمار دول راقیه پیوست

و این ملت آزاد به سرمنزل مقصود رسیده است

و نیز از عمل و کرده‌ی خود

در اثر گول و فریب دول مرتجعی که از تب پیروزی

این نهضت ملی به هراسند

که اظهار ندامت به پشیمانی خود ساخته

شرمندگی ابراز نمائید

و بدانید

که از امروز

در دولت و اقبال و سعادت

همه جا بر رخ سرکار گشوده است

وگرنه که فقط ثروت و پول است

که خوشبختی هر فرد بدان باشد و بوده است

برادر

به من و حضرت عالی چه

که اگر مردم این کشور پهناور زرخیز

ستمدیده و بیچاره و بدبخت و فقیرند و محتاج

به نانند

ولو فرض که از گرسنگی پاک بمیرند

و یا آن که فلان مردک بیمار چه سازد

و فلان عمر و یا زید نیارد

که به تحصیل کمالات بپردازد

بس ار نکبت و بدبختی ادبار دگر هست

برادر

تو که در رشته‌ی تحصیل مهندس شده‌ای

و در این پست بزرگی که از امروز بگیری

دگرت هیچ کم و کسر نداری

کنون این قلم

این نامه

به خوشبختی خود صحه گذارید."

کنون مادر محبوب!

تجسم بکن آن صحنه و آن فلسفه ی مردک دژخیم به

یاد آر

و یک لحظه تفکر به حیاتی که به فرزند تو شاهانه

ببخشند

و در ارج و ازایش

همه شالوده‌ی انسانی از آن بازستانند

و فرزند عزیز تو ددی باشد و از خون زن و بچه‌ی

این مردم بی‌چاره شکم سیر کند

شادتری؟

یا نویسند و بگویند که احمد

پسرت

کان شرف بود

و اندر ره آزادی این ملت دربند

شجاعانه به پا ساخت

و با ایده‌ی انسانی و ایمان وشرف مرد

نه آزرده مشو مادر محبوب

یقین است که در زعم تو هم مرگ

به از زندگی است که با ننگ قرین است

پس ای مادر محبوب

به من گوش خبردار

چو زآن مردک دژخیم

شروطی که گذرنامه‌ی ننگین حیات است

شنیدم

به خشم آمده فریاد کشیدم

که:

"دیگر خفه باش احمق بدبخت

تو آن قدر خرفتی که ندانی

که سراپای من و خلق

زنفرت شده آکنده از این شاه و از این تاج و از

این تخت

تو گوساله ز تفاله‌ی مدفوع همین خلق کنی

تغذیه و باز کنی فخر؟

که من سیرم اگر خلق گرسنه است؟

به من چه؟

تو بیچاره هنوزی که هنوز است ندانی

که مراد از تز انسانی و شالوده‌ی آن چیست

این فلسفه‌ی ددمنشی درخور و شایسته‌ی آن

نیست

تو بی‌شرم

و آنان که در این فلسفه هم‌فکر تو هستند

به ظاهر همه انسان

ولی از عالم انسانی و اندیشه بدورید

شما را همگی چشم و زبان هست

ولی لال و کورید

شما روبه‌هه‌کان گرد سگی جمع شده‌استید

و صبح و شبی همچو خدای‌اش بپرستید

او هم به گمان است که بود شیر

و این کشور ویرانه

بود جنگل و خود نیز

خداوند وحوش است

پس ای بی‌شرف پست

گمان‌ات اگر این است

که ما هم چو شمائیم

که بر ملت خود پشت نمائیم

بدان فکر تباهید

که از مغز علیل تو و آن شاه توانات

تراویده و در ایده‌ی ما نیست

و در مذهب ما

شاه خدا نیست

تو گفتی که مهندس شده‌ام؟

پشت به مردم بکنم؟

پست بگیرم؟

و من این زندگی ددمنشی را بپذیرم؟

برای چه؟ که یک بار نمیرم

ای ننگ بر این دانش و فرهنگ

تو گفتی

که من این ملت محروم فراموش کنم؟

پول

هر آن قدر که می‌بایدم از شاه بگیرم؟

و من از ملت خود

فاصله‌ای دورتر از ماه بگیرم؟

برای چه؟ که یک بار نمیرم؟

نه!

این دانه و این دام تو بردار

و در رهگذر روبه‌کی خام

که ترسیده‌تر از خویش نیابی‌ش فرودآر

و بدانم که چه سان زندگی مرد محناست

و ای مردک دژخیم

تو و شاه بدانید

من آن‌ام که نه یک بار

ولو آن که دو صد بار

به هر مرگ فجعیی که بخواهید بمیرم

و من این زندگی ددمنشی را نپذیرم

چون که فرزند ستم دیده‌ی خلق‌ام

و چو شاگرد به آموخته‌ی مکتب استاد میهن

روزبه‌ی گرد و سترگ‌ام

و فراموش نشود

هیچ گه این خطبه‌ی آن مرد بزرگ‌ام

که به ارباب شما گفت:

"نمیرم و نمیرند

کسانی که ره خلق بگیرند."

پس

از مرگ چه باک است؟

این که سراپای وجودم

همه لبریز از این ایده‌ی انسانی پاک است

ولی

زندگی ای مردک دژخیم

محناست و زیباست

ولی کی؟

در آن وقت که این خلق از این آب و از این خاک

به اندازه‌ی هم بهره بگیرند

نه این طور که گوئی

که من سیرم و بگذار که این خلق

به بیچاره‌گی و گرسنه‌گی پاک بمیرند."

ای مادر محبوب

تقاضای تو از شاه جنایت‌گر سفاک

به آن روبه ترسوی دمی داد

که چونان

ره نامردی و رذلی و حیوان صفتی پیش کشاند

و مرا نیز بخواند

که به آن جمع بپیوندم و چونان

ره ددخومنشان پیش بگیرم

تو فقط از نظر عاطفه‌ی مادری‌ات نامه نوشتی

مگر فکر نکردی که در این مرحله از گردش تاریخ

آن کس که به فرمان ملوکانه زرگبار مسلسل برهد

زنده به گور است؟

بدان

احمدت این ننگ ابد را نپذیرد

و مادر به تو سوگند

که مردانه بمیرد

و مادر

اگر این جسم نحیف‌ام

چو غربال شود زآتش رگبار مسلسل

هیچ مخور غم

چون جوانان برومند این ملک

همه احمد و فرزند تو هستند

روزی از این مردک نامرد

از این هرزه‌ی ولگرد

از این خائن جاسوس

از این شاه جنایت‌گر سفاک

بگیرند

بهای همه خون‌های جوانان وطن را

یادت گرامی باد

salsalgilan — Sun, 15 Feb 2009 08:57:18 GMT

خسرو گلسرخی شاعر و نویسنده مردمی در روز دوم بهمن 1322 در شهر رشت متولد شد نام پدرش قدیر بود كه گلسرخی در سن 5/1 سالگی این تكیه گاه را از دست داد مادرش بانو شمس الشریعه وحید نام داشت كه بعد از مرگ همسرش، خسرو و برادر دو ساله اش فرهاد را نزد پدرش حاج شیخ محمد وحید كه در قم می زیست برد. وحید مرد مبارزی بود كه در كنار میرزا كوچك خان جنگلی در نهضت جنگل جنگیده بود و بالطبع هنوز هم همان روحیه مبارزه در وجودش بود خسرو توسط چنین مبارزی تعلیم دید و تحت تاثیر نظرات او قرار گرفت حتی شعرهایی به نام جنگلی ها و دامون در این رابطه گفت (دامون به معنی پناهگاه و انبوهی سیاهی جنگل است). در سال 1341 پدر بزرگش فوت كرد آن زمان خسرو دوران تحصیل ابتدایی و متوسطه را در مدارس حكیم سنایی و حكیم نظامی به پایان رسانده بود و بعد از فوت پدربزرگش می بایست چرخ معاش خانواده را بگرداند او و برادرش فرهاد به تهران عزیمت كردند و در خانه ای كوچك در محله امین حضور سكنی گزیدند او روزها كار می كرد و شب ها درس می خواند. خسرو در این سالها از ادبیات نیز غافل نبود در طی این سالها اشعار و مقالات و نقدهای بسیار بر آثار ادبی از سوی او با نام های غیر واقعی و مستعاری چون دامون – خ ، گ – بابك رستگار – افشین راد – خسرو كاتوزیان به چاپ رسید در این زمان گلسرخی، با آموختن زبان فرانسه به طور كامل و زبان انگلیسی در دوره دانشگاهی، دست به ترجمه های ادبی نیز می زد.
كار جدی او در شعر از سال 45 شروع شد. در سال 48 با عاطفه گرگین شاعر و نویسنده همفكرش ازدواج كرد زندگی در كنار عاطفه و تاثیر پذیری از افكار او آثار گلسرخی را غنی تر كرد بطوری كه دوران شكوفایی فكری و خلاقیت او در مطبوعات در سالهای 48 تا 52 می باشد البته هیچ اثری از خسرو در زمان حیاتش، به جز آنچه در مطبوعات و جنگ ها انتشار یافت به صورت كتاب چاپ نشد. تنها چیزی كه میتوان به عنوان كتاب چاپ شده در میان نوشته های او سراغ گرفت، مقاله ای ست با عنوان ” سیاستِ هنر، سیاستِ شعر” این مقاله برای اولین بار به صورت جزوه از سوی انتشارات (كتاب نمونه) به مدیریت بیژن اسدی پور انجام گرفت. اما بعدا” كاوه گوهرین مجموعه آثار خسرو را در دو مجموعه به نام های ”دستی میان دشنه و دل” و ” من در كجای جهان ایستاده ام” چاپ كرد كه این دفتر نیز در آن است. خسرو برای چاپ كتابهایش با (كتاب نمونه) قرارداد بسته بود كه به انجام نرسید و بعدها یكی از این دو مجموعه، با نام انتخابی خود گلسرخی “ ای سرزمین من“ چاپ شد. انتخاب نام “پرنده خیس” برای مجموعه دوم به توصیه عمران صلاحی انجام شده است. عمران صلاحی وبیژن اسدی پور كه از دوستان گلسرخی بودند تأكید كرده اند كه خسرو قصد داشت این نام را بر مجموعه ای از شعرهایش بگذارد.
او چهار سال در كنار همسرش زندگی كرد و ثمره این ازدواج فرزندی به نام دامون بود مدتی بعد از دستگیری گلسرخی عاطفه گرگین نیز دستگیر شد و در دادگاه نظامی به چهار سال زندان محكوم شد با به زندان افتادن او سرپرستی دامون به برادرش سپرده شد. (هم اكنون دامون همراه مادرش در پاریس زندگی می كند).
بیشترین علت دستگیری گلسرخی عضویت در محفلی بود كه موقع دستگیری مدت یكسال بود كه از این محفل بریده بود در اوائل ورود به آن محفل او متوجه شد كه جز حرف و خیال‏بافی و احیانا” چپ‏روی‏های نمایشی و خطرناك هیچ نیست . در آغاز ورود به آن جمعیت كذایی برای اینكه همسر و تنها پسرش را از این گرداب دور كند، ظاهرا از خانواده خود برید. و با عاطفه گرگین تبانی كرد و كوشید تا در انظار این طور جلوه دهد كه به علت اختلاف و عدم تفاهم جدا از خانواده خود زندگی می‏كند و این رشته خانوادگی در حال گسستن است. عاطفه در این ظاهرسازی مصلحتی او را یاری می‏داد،
خسرو گلسرخی در 29 بهمن 1352 به جرم شركت در طرح گروگانگیری رضا پهلوی علیرغم اینكه به خاطر بودن در زندان ساواك هرگز نمی توانست چنین كاری را انجام دهد و صرفا” به خاطر دفاع از عقایدش در دادگاه نظامی به اعدام محكوم و در میدان چیت گر تیر باران شد ..
دادگاه نظامی گلسرخی و دوست همرزمش كرامت الله دانشیان و دفاعیه ای كه خسرو گلسرخی كرد هنوز در پیكره تاریخ ایران می درخشد و یكی از صحنه های باشكوه ایستادگی بر سر آرمان تا پای جان است او دفاع خود را چنین آغاز كرد:
به نام نامی مردم:
من در دادگاهی كه نه قانونی بودن و نه صلاحیت آنرا قبول داردم از خود دفاع نمی كنم بعنوان یك ماركسییت خطابم با خلق و تاریخ است هر چه شما بر من بیشتر بتازید من بیشتر بر خود می بالم چرا كه هر چه از شما دورتر باشم به مردم نزدیكترم و هر چه كینه شما به من و عقایدم شدیدتر باشد لطف و حمایت توده مردم از من قوی تر است حتی اگر مرا به گور بسپارید كه خواهید سپرد مردم از جسدم پرچم و سرود می سازند.
او در ادامه گفت زندگی امام حسین نمودار زندگی كنونی ماست كه جان بر كف برای خلقهای محروم میهن خود در این دادگاه محاكمه می شویم او در اقلیت بود و یزید بارگاه و قشون و حكومت و قدرت داشت او ایستاد و شهید شد هر چند كه یزید گوشه ای از تایخ را اشغال كرد ولی آن چه كه در تداوم تاریخ تكرار شد راه حسین و پایداری او بود نه حكومت یزید آن چه را كه خلقها تكرار كردند و می كنند راه حسین است.
وقتی دادگاه نظامی حكم اعدام گلسرخی و دانشیان را قرائت كرد آن دو فقط لبخند زدند و بعد دست یكدیگر را به گرمی فشردند و در آغوش هم فرو رفتند
محبوبیت گلسرخی و دانشیان ترس ساواك را برانگیخت آنها به تكاپو افتادند تا شاید در آخرین لحظات در آنها رسوخ كنند به آنها كه با شكیبایی منتظر تیرباران بودند پیشنهاد شد كه از شاه تقاضای عفو كنند اما آنها فقط پوزخند زدند ساواك وقتی دید با هیچ حربه ای قادر به فریب آنها نیست به گلسرخی پیشنهاد داد كه دامون پسرش را قبل از تیرباران ببیند اما گلسرخی به این پیشنهاد هم جواب منفی داد و این در شرایطی بود كه همه سلولهای بدنش نام دامون را فریاد می كشید او می دانست كه دامون نقطه ضعف اوست و دامون می تواند او را به زندگی امیدوار كند زندگی كه او می خواست از دست بدهد تا به وظیفه اش عمل كند آری برای او مرگ یك وظیفه بود وقتی از او تقاضای ندامت نامه می كنند تا در نتیجه دادگاه تخفیف دهند او می گوید هیچ كس از زندگی در كنار زن و فرزند گریزان نیست من مثل هر انسانی زندگی را دوست دارم و دوست دارم مثل هر پدری رنگ چشمان فرزندم را ببینم اما راهی را كه انتخاب كرده ایم باید به پایان ببریم مرگ ما حیات ابدی است ما می رویم تا راه و رسم مبارزه بماند اگر من ندامت نامه بنویسم كمر مبارزان را خرد نكرده ام ؟؟؟
در سحرگاه 29 بهمن وقتی او را به چوبه اعدام بستند هنوز لبخند می زند و می خواهد كه چشمانش را نبندند چون می خواست با دیدن خورشید به سرای باقی بشتابد ..
او در وصیت نامه اش می نویسد :
من یك فدائی خلق ایران هستم و شناسنامه من جز عشق به مردم چیز دیگری نیست من خونم را به توده های گرسنه و پابرهنه ایران تقدیم میكنم. و شما آقایان فاشیست ها كه فرزندان خلق ایران را بدون هیچگونه مدركی به قتلگاه میفرستید، ایمان داشته باشید كه خلق محروم ایران انتقام خون فرزندان خود را خواهد گرفت. شما ایمان داشته باشید از هر قطره خون ما صدها فدایی برمیخیزد و روزی قلب شما را خواهد شكافت. شما ایمان داشته باشید كه حكومت غیرقانونی ایران كه در 28 مرداد سیاه به خلق ایران توسط آمریكا تحمیل شده در حال احتضار است و دیر یا زود با انقلاب قهرآمیز توده های ستم كشیده ایران واژگون خواهد شد
ضمنا“ یك عدد حلقه پلاتین(طلای سفید) و مبلغ یك هزار و دویست ریال وجه نقد را به خانواده و یا به زنم بدهند.

شبی چرکین

salsalgilan — Sun, 07 Dec 2008 07:23:31 GMT

من زاده ي شهوت شبي چركينم

در مذهب عشق ، كافري بي دينم

آثار شب زفاف كامي است پليد

خوني كه فسرده در دل خونينم

من اشك سكوت مرده در فريادم

دادي سر و پاشكسته ، در بيدادم

اينها همه هيچ ... اي خداي شب عشق

نام شب عشق را كه برد از يادم ؟

گنه کردی

salsalgilan — Sat, 15 Nov 2008 06:44:21 GMT

گناهت را نمي بخشم! تو را با دیگری ديدم که گرم گفتگو بودی

با او آهسته ميرفتی سراپا محو او بودی

صدايت کردمو بر من چو بيگانه نگه کردی

شکستی عهد ديرينه گنه کردی گنه کردی

گناهت را نمي بخشم! چه شبها را که من تنها به ياد تو سحر کردم

چه عمری را که بيهوده به پای تو هدر کردم

گناهت را نميبخشم! همين بود آن وفايی را که ميگفتی؟

همين بود آن صفايی را که ميگفتی؟

تو که خود اين چنين بودی چرا روزم سيه کردی؟

سيه کردی سيه کردی.....

گنه کردی گنه کردی.......

آدمیت مرده بود

salsalgilan — Sun, 09 Nov 2008 07:05:45 GMT

از همان روزی که دست حضرت قابيل

گشت آلوده به خون حضرت هابيل

از همان روزی که فرزندان آدم

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشيد

آدميت مرد!

از همان روزی که يوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزی که با شلاق و خون ديوار چين را ساختند

آدميت مرده بود.

گرچه آدم زنده بود

بعد دنيا هی پر از آدم شد و اين آسياب،

گشت وگشت و گشت،

قرن ها از مرگ آدم هم گذشت

ای دريغا!

آدميت برنگشت!

قرن ما

روزگار مرگ انسانيت است

سينه دنيا ز خوبی ها تهی ست

صحبت از آزادگی، پاکی، مروت،ابلهی است!

صحبت از موسی و عيسی و محمد نابجاست

قرن « موسی چمبه » هاست!

روزگار مرگ انسانيت است:

من که از پژمردن يک شاخه گل،

از نگاه ساکت يک کودک بيمار

از فغان يک قناری در قفس

از غم يک مرد در زنجير

حتی قاتلی بردار

اشک در چشمان و بغضم در گلوست

وندرين ايام، زهرم در پياله، زهرمارم در سبوست

مرگ او را از کجا باور کنم؟

صحبت از پژمردن يک برگ نيست.

وای! جنگل را بيابان می کنند!

دست خون آلوده را در پيش چشم خلق پنهان کنند!

هيچ حيوانی به حيوانی نمی دارد روا

آنچه اين نامردمان با جان انسان می کنند ....!

صحبت از پژمردن يک برگ نيست

فرض کن : مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن‌ : يک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن : جنگل بيابان بود از روز نخست!

در کويری سوت و کور،

در ميان مردمی با اين مصیبت ها صبور،

صحبت از مرگ محبت ، مرگ عشق،

گفتگو از مرگ انسانيت است ...

چه زیبا شدی تو

salsalgilan — Sun, 02 Nov 2008 05:28:03 GMT

یا تو زیباتر شدی ! .... یا چشام بارونیه ! .. این قفس بازه ولی.... قلب ِ من زندونیه.. ـ من پشیمون میکنم جاده رو از رفتنت ! تو نباشی می پره عطرتم از پیرهنت... ــ میخـوام آروم شم!! تـــــو نمی ذاری! هر دو بی رحمن : عشق و بیزاری! همه دنیامو زیرو رو کردم تو رو شاید دیر آرزو کردم ! ــ ـ قدمای آخرو آهسته تر بردار ! واسه من کابوسه فکر ِ آخرین دیدار ! بغض ِ این آهنگ مارو تا کجاها بُرد! شایدم تقدیرمو امشب به رحم آوُرد ! ـ به تلافی ِ اونهمه تلخیم ! گله هاتم طعم ِ عسل شد! غم معصومانه ی چشمات.. به تبسم ِ تازه بدل شد! میشه با من هزار و یکسال.. به بهانه ی قصه بمونی!؟ همه مرثیه های سکوتم .. به بهار ِتو باغ غزل شد...... نفس کشیدن ، دل سپردن ، مثل دریا ..... ماه من!! از تو خوندن .. با تو موندن.. مقصد من.. راه من همینه رویام.. آرزوهام.. سرگذشت آه من نرفته برگرد که با تو شاید.. خدا گذشت از گناهِ من! . تو مثل بارون .. غمو آسون .. می بری از یاد من با تو خوبن.. بی غروبن... خاطرات ِ شاد من زارو خسته.. دلـشکسته .. بینوا فرهاد من! مرغ ِآمـیـن! .. کی به شیرین .. می رسه فریاد من ؟؟

به چشمای تو سوگند

salsalgilan — Sun, 02 Nov 2008 05:24:17 GMT

به چشمای تو سوگند که عشقت واسه من رنگ جنونه به چشمای تو سوگند که عشقت مثل آتیشه تو قلبم مثل خونه اگه یار تو باشم با این دستای خسته ام واسه تو لونه میسازم تو همین قلب شکسته ام به چشمای تو سوگند به چشمای تو سوگند من اونقدر پر عشقم من اونقدر پر دردم که عاشقای دنیا نمیرسن به گردم آخ دیگه خواب تو چشام نیست امیدی تو نگام نیست پر از دردم و ای وای که یه درمون سر رام نیست به چشمای تو سوگند که عشقت واسه من رنگ جنونه به چشمای تو سوگند که عشقت مثل آتیشه تو قلبم مثل خونه به چشمای تو سوگند به چشمای تو سوگند تو که نیستی خیال کن که دیگه هیچکی باهام نیست دیگه هیچی تو این زندگی اونجور که میخوام نیست من از غم مینویسم مینویسم که بخونی من از دل مینویسم که غم عشقو بدونی تو از حال یه عاشق آخه هیچی نمی دونی به چشمای تو سوگند که عشقت واسه من رنگ جنونه که عشقت مثل آتیشه تو قلبم مثل خونه به چشمای تو سوگند به چشمای تو سوگند منم اون عاشق خسته منم احسان به چشمای تو سوگند که دیدنت واسم آخر جنون