من آن نقاش شبگردم

که می گردم 

 
دل شب را پی رنگ حقیقت

پی رنگی که آتش می زند بر کین و نفرت

و خاکستر کند آن ساز خوش خال

که هر دم، در ضمیر نسل آدم

می نوازد واژه های ترس و غفلت.

آری آن شبگرد بی پروا منم

که گاهی قصه هایی تلخ می گویم

برای خواب آن کودک

 
و شاید غصه های ساکت بابا

ز باغ سبز فردا ها، ز راز آبی دریا

خیال سرخ یک ماهی میان حوض تنهایی

اگر یاری کند عاشق ترین عاشق

بپاشم رنگ یکرنگی به بوم قلبهای پاک

بسازم کلبه ای از حس یک مادر

نشانم دانه امید را در هر خاک

کاش اگر روید گل شبنم به روی چشم یک تشنه

ببارد بر زمین شعر من آسمانی آب.