آرزويم اين است نتراود اشك در چشم تو هرگز مگر از شوق زياد...

نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز....

و به اندازه ي هر روز تو عاشق باشي....

عاشق آنكه تو را مي خواهد...

و به لبخند تو از خويش رها مي گردد...

جانا ز فراق تو، این محنت جان تا کی

دل در غم عشق تو، رسوای جهان تا کی

چون جان و دلم خون شد در درد فراق تو

بر بوی وصال تو، دل بر سر جان تا کی

نامد گه آن آخر، کز پرده برون آیی

آن روی بدان خوبی، در پرده نهان تا کی

در آرزوی رویت، ای آرزوی جانم

دل نوحه‌کنان تا چند، جان نعره‌زنان تا کی

بشکن به سر زلفت، این بند گران از دل

بر پای دل مسکین، این بند گران تا کی

دل بردن مشتاقان از غیرت خود تا چند

خون خوردن و خاموشی زین دلشدگان تا کی

ای پیر مناجاتی در میکده رو، بنشین

دربار دو عالم را این سود و زیان تا کی

اندر حرم معنی از کس نخرند دعوی

پس خرقه بر آتش نه، زین مدعیان تا کی

گر طالب دلداری از کون و مکان بگذر

هست او ز مکان برتر، از کون و مکان تا کی

گر عاشق دلداری، ور سوخته یاری

بی نام و نشان میرو، زین نام و نشان تا کی

گفتی به امید تو، یارت بکشم از جان

پس یارکش ار مردی، این بانگ و فغان تا کی

عطار همی بیند کز بار غم عشقش

عمر ابدی یابد، عمر گذران تا کی

خدایا دل بلا بی دل بلا بی

گنه چشمون اسیر و مبتلا بی

اگر چشمام نبینن روی خوبان

چه دونه دل که خوبان در کجا بی

خوشا آن دل که از خود بی خبر بی

ندونه در سفر یا در حضر بی

به دشت و کوه و صحرا همچو مجنون

پی لیلی دوان با چشم تر بی

اگر دردم یکی بودی چه بودی

وگر غم اندکی بودی چه بودی

به بالینم طبیبی یا حبیبی

از این هر دو یکی بودی چه بودی

دریغا از غم و درد جدایی

به چشمانم نمونده روشنایی

گرفتارم به دام غربت و هجر

نه یار و همدمی نه آشنایی

سر راهت نشینم تا بیایی

در شادی به روی من گشایی

شود روزی به روز من نشینی

که تا بینی چه سخته بی وفایی

بهار اومد كه من شيدا بگردم چو ماهى بر لب دريا بگردم

پلنگ در كوه و اهو در بيابان همه جفتند و من تنها بگردم

 سه روز رفته اى سي روز حالا، زمستون رفته اى نوروز حالا

تو كه گفتي برو صد سال ديگر، نگيرم غير تو من يار ديگر

 سر سالى نشد يارى گرفتى، زبانت با من و دل جاى ديگر

دلم مى خواد كه با تو يار باشم، چو دونه در ميان نار باشم

چو دونه در ميان نار شيرين، چو بلبل محرم گلزار باشم

به دستمالم گل بادام دارم، نه شب خواب و نه روز آرام دارم

سر راهت نشينم گل بريزم، اگر خنجر بباره بر نخيزم