به مجنون گفت روزی عیب جوئی

که پیدا کن به از لیلی نکوئی

که لیلی گرچه در چشم تو حوری است

به هر جزئی ز حسن او قصوری است

ز حرف عیب جو مجنون بر آشفت

در آن آشفتگی خندان شد و گفت :

اگر در دیده مجنون نشینی

به غیر از خوبی لیلی نبینی

تو کی دانی که لیلی چون نکویی است ؟

کزو چشمت همین بر زلف و رویی است

تو قد بینی و مجنون جلوه ناز

تو چشم و او نگاه ناوک انداز

تو مو بینی و مجنون پیچش مو

تو ابرو او اشارت های ابرو

دل مجنون زشکر خنده خون است

تو لب می بینی و دندان که چون است

کسی کاو را تو لیلی کرده ای نام

نه آن لیلی است کز من برده آرام

دو زلفونت بود تار ربابم

چه مي خواهي از اين حال خرابم

تو كه با مو سر ياري نداري

چرا هر نیمه شو آيي به خوابم

فلك در قصد آزارم چرايي؟

گلم گر نيستي خارم چرايي؟

تو كه باري ز دوشم بر نداري

ميونه بار سر بارم چرايي؟

تو كه نوشم نئي نيشم چرايي؟

تو كه يارم نئي پيشم چرايي؟

تو كه مرحم نئي زخم دلم را

نمك پاش دل ريشم چرايي؟

خدايا داد از اين دل داد از اين دل

كه يكدم مو نگشتم شاد از اين دل

چو فردا داد خواهان داد خواهند

بگويم صد هزاران داد از اين دل

دلم دور است و احوالش ندونم

كسي خواهد كه پيغامش رسونم

خداوندا ز مرگم مهلتي ده

كه ديداري به ديدارش رسونم

اگه دردم يكي بودي چه بودي

اگه غم اندكي بودي چه بودي

ببالينم حبيبي يا طبيبي

از اين هر دو يكي بودي چه بودي

ندونم لخت و عريونم كه كرده

كدوم جلاد بي جونم كه كرده

بده خنجر كه تا سينه كنم چاك

ببينم عشق تو با مو چه كرده

بده خنجر كه تا سينه كنم چاك

ببينم عشق تو با مو چه كرده