هیچ کس نیست در این راه دراز

که مرا باشد یار

که زعطر خوش نفسش، نَفَسی تازه کنم

یا که با عشق به غم

پرده از راز دلم باز کنم

چندی پیش

در تب ثانیه ها

باز افتاد مرا یاد به عشقی که گذشت

و به زخمی که نشست

بر دل نازک و احساسی من

یادم آمد که سکوت دل من با تو نشست

و به رحمی طوفان غمت سخت شکست

دل من غرق در اندیشه ی پنهانت بود

ولی افسوس در آتشکده ی عشقت سوخت

تو چنان زخم نشاندی به دلم

که حضورش اکنون

گوشه ی خلوت ذهنم باقی ست

و بدان چندی نیست

که سرودی از بغض

در نگاهم جاری ست

حال می دانم خوب

نگرانی فرداست

که غم راستی باور یک عشق دروغ

در نهان خانه ی روحم پیداست